De Franse regisseur Eric Rohmer (1920) is maandag op 89-jarige leeftijd overleden. Hij werd een week geleden in het ziekenhuis opgenomen.
Eric Rohmer (echte naam Maurice Scherer) was een van de mannen van de Nouvelle Vague, en viel vooral op door zijn uitgesproken literaire achtergrond, als germanist en letterendocent. Op 26-jarige leeftijd publiceerde hij onder pseudoniem zijn eerste roman, Elisabeth. Enkele jaren later kwam hij in contact met Jean-Luc Godard, François Truffaut en Jacques Rivette, met wie hij aan het hoofd kwam te staan van een belangrijke filmvernieuwende stroming, de Nouvelle Vague.
Van 1957 tot 1963 was Rohmer hoofdredacteur van het tijdschrift Cahiers du cinéma, waarin de voormannen van de Nouvelle Vague hun ideeën verduidelijkten, en in 1959 realiseerde hij zijn eerste lange film, Le Signe du Lion. De film kwam pas drie jaar later uit, en in die tijd ging de aandacht vooral uit naar zijn vakbroeders Godard (À Bout de Souffle) en Truffaut (Les Quatre Cents Coups). In 1962 begon hij zijn eigen productiemaatschappij, Les films du Losange. Pas in 1967 kreeg Rohmer de eerste erkenning met het begin van zijn filmcyclus Contes Moraux, met films die vooral draaiden rond thema’s als liefde, toeval, lotsbestemming, vaak in relatie tot ontrouw, zoals bijvoorbeeld in La collectionneuse.
Voor zijn werk uit 1969, Ma Nuit chez Maud, kreeg hij Oscar-nominaties voor beste buitenlandse film en beste scenario. In zijn carrière maakte hij films waarin hij zowel gevestigde acteurs (Jean-Louis Trintignant – Ma Nuit chez Maud), André Dussollier – Le Beau Mariage) als jonge, onbekende acteurs (Fabrice Luchini – Le Genou de Claire, La Femme de l’aviateur) een rol gaf.
Zijn coherente en uitputtende oeuvre omvat diverse soorten films, maar Rohmer toonde vooral een voorliefde voor historische drama’s en boekverfilmingen of op boeken gebaseerde films. Eric Rohmer stond als voorman van de Nouvelle Vague minder in de schijnwerpers dan bijvoorbeeld Jean-Luc Godard, en maakte vooral indruk met zijn meer literaire stijl, die zich uitte in uitgebreide en lange dialogen, weinig actie, veel verwijzingen naar literatuur en een afgemeten ritmische manier van filmmaken.
Zijn laatste film was het historische drama Les amours d’Astrée et de Céladon, uit 2007. In 2001 kreeg hij op het filmfestival van Venetië een Gouden Leeuw voor zijn gehele oeuvre uitgereikt.