In de nieuwe Franse film L’autre Dumas van regisseur Safy Nebbou neemt Gérard Depardieu de rol van Alexandre Dumas (père) op zich. Op het eerste gezicht is dat niet zo gek: Depardieu speelt vaak in films de flamboyante hoofdrol (Danton, Jean de Florette, Cyrano de Bergerac). Toch zit er bij Dumas een addertje onder het gras. Volgens de geschiedschrijving was hij namelijk voor een kwart van negroïde afkomst. De grootvader van Dumas, een generaal uit een adellijk geslacht, huwde een zwarte slavin in de Franse kolonie San Domingo (het hedendaagse Haïti). Op de foto’s van Dumas is goed te zien dat hij van gemengd bloed was: niet direct aan zijn huidskleur, maar meer aan zijn kroeshaar en wat grove gelaatstrekken.
Gérard Depardieu is echter verre van gekleurd, en hoewel hij een grove lichaamsbouw heeft, kan niet gezegd worden dat hij op iemand van gemengd bloed lijkt. In de Franse en internationale media wordt dan ook uitgebreid verslag gedaan van de controverse die zijn rol in de film teweegbracht.
Volgens het Conseil Représentatif des Associations Noires de France (Raad van Zwarte Verenigingen) is de film een “symptoom van de discriminatie waar mensen van gemengde afkomst het slachtoffer van zijn.”
De producenten stelden daarop in een reactie dat “Dumas inderdaad voor een kwart donker was, maar evengoed driekwart blank.” Verder vinden ze dat het verkondigen van de culturele diversiteit niet ten koste mag gaan van de artistieke vrijheid.
Deze polemiek over de huidskleur van Dumas staat niet op zichzelf. Al enige tijd wordt er kritiek geleverd op de Franse cinema die de gemengdheid van de Franse samenleving niet goed zou weergeven. Als er zwarte acteurs in een film meespelen is dat vaak op een min of meer negatieve manier.
Voor de regisseur van L’autre Dumas, Safy Nebbou, zelf overigens ook van gemengd bloed, is de discussie ongepast. Hij wilde geen film over rassenkwesties maken, maar een film over ghost-writing (overigens betekent het Franse woord “Nègre” zowel Neger als “Ghostwriter”). En volgens hem had Dumas net als Depardieu blauwe ogen. Maar voor anderen is de kwestie een voorbeeld van hoe het niet moet in de Franse filmwereld. Claude Ribbe, schrijver en biograaf van Dumas, vindt dat de film laat zien dat er grote fouten bestaan in het Franse systeem. “Een dergelijke onderneming zou in de Verenigde Staten een algemene storm van protest teweeg hebben gebracht zodat de film waarschijnlijk niet eens uitgebracht zou worden. Het feit dat de film in Frankrijk met publiek geld wel gemaakt kon worden toont dat er iets grondig mis zit in de Franse filmfondsen.”
